Column Bert Brussen: Gooische Meisjes? Pauper Bert!

Vooruit, omdat jullie het zijn, zal ik één keer over Echte Gooische Meisjes schrijven. Maar dit is wel de enige en de laatste keer dat ik mijn dure letters verspil aan dat Gooische tuig. Ik ben er verder helemaal klaar mee. Elke seconde dat ik me nog langer druk maak over dat vuilnis dat in plaatsen als Laeren, Naerden en Blaericum rondzwerft, is een verspilde seconde. Toch, speciaal voor jullie lieve lezertjes: Bert Brussen windt zich eenmalig op over Echte Gooische Meisjes.

Het geeft natuurlijk niets als je de pech hebt het kind te zijn van foute ouders. Ouders die per ongeluk rijk zijn geworden met het schuiven van huizen of het doorverkopen van hypotheekschulden en daarom dus maar smakeloos gaan wonen in een zielloze kiet ergens tussen de ergerniswekkende rust van de Gooische bossen. Daar kun je als kind ook niets aan doen. En het geeft ook echt niet dat je als 22-jarig serveerstertje, met de creditcard van pappie als zakgeld om het serveerstersloontje aan te vullen, gaat samen wonen met een of andere Harrrrrrrrjjjm die vijftien jaar ouder is. Echt, hoor je mij niet over zeiken. Niks mis mee. Als ik Harrrrrrjjjjm was zou ik dat ook doen. Ook voor Gooische klootzakken in gekleurde broeken geldt: hoe dichter bij de nul, hoe strakker om de lul. Gelijk hebben ze.

Maar er zijn grenzen aan de smakeloosheid. Die grenzen worden overschreden als je een dagje gaat golfen en daarom dus maar een complete golfoutfit bij de plaatselijke JOVD-clubkledingwinkel ter waarde van 850 euro aanschaft. Die grens wordt eigenlijk al overschreden als je onder de 63 bent en je überhaupt gaat golfen. Dat is niet langer smakeloos, dat is ziekelijk. Dan ben je geestelijk volledig dood en is een euthanasiespuit het beste wat je kan overkomen.

Er is ook niets mis met een hondje. Duizenden mensen houden van hun trouwe viervoeter. Zelf ga ik voor de kat, maar honden zijn ook zeker perfecte huisdieren. Het wordt ergerlijk als je dat hondje overal mee naartoe sleept omdat je denkt dat dat hondje exact hetzelfde is als een menselijke vriend, en je geeneens een dag zonder met aan rouw gelieerde gevoelens te kampen zonder je hondje kunt. Een dergelijk antropomorfisme wijst volgens mij op een ernstige stoornis in het autistische spectrum. Maar de grenzen van smakeloosheid ga je echt over als je dat hondje vervolgens aankleedt. Met een hondjespolo. Of een hondendekentje van Burberry. Dat is volstrekte waanzin. Een ronduit achterlijke vertoning van het ultieme failliet der menselijkheid.

Echte Gooische Meisjes toont feilloos aan hoe de menselijke evolutie totaal kan mislukken en mutaties dankzij technische ontwikkelingen niet lijden tot uitsterven van de soort.

Ik ben er helemaal klaar mee. Mijn leven lang heb ik Gooische kakkers veracht. Ik heb meerdere malen gebeden voor een hek om het Gooi. Ik heb jaren gehoopt op een virusuitbraak die vooral mensen die van roze kleding houden treft (dat moet tenslotte toch genetisch bepaald zijn). Meerdere malen heb ik mij moeten verzetten tegen de neiging met een emmer vol stront een Larens hockeyveld op te rennen om zo’n zooitje paardestaarten eens flink te besmeuren met welriekend welvaartsafval.

Die neiging zal ik niet langer kunnen onderdrukken als ik ooit nog naar Echte Gooische Meisjes kijk. Ik vrees dat een enkele reis TBS-kliniek mijn lot zal zijn als ik nog langer stil sta bij de Gooische werkelijkheid. Een werkelijkheid die alle verbeelding tart en voor niemand met een gezonde geest te verdragen is.

Niet alleen stop ik voortaan met kijken naar en schrijven over alles wat met het Gooi, hockey, opstaande polokraagjes, golf, Peugeot cabrio’s, paardenmeisjes en de foute kledingmerken Gant en Tommy Hilfiger te maken heeft, ik ga de strijd aan. Noem mij gerust Pauper Bert. I don’t care. Het is een geuzennaam. Zoals Prins Claus ooit zijn stropdas afdeed, zo verbrand ik elke avond ritueel een stapeltje Ralph Lauren-polo’s.

Oorlog aan de kakkers. Bommen op het gooi. Spuug iedereen met Burberry-sjaaltjes, opstaande kraagjes en gekleurde danwel geruite broeken vol in het gelaat. Geen genade. Ik kies liever de zelfkant, de taal van de paupers, het leven van de slonzen, hoeren, stakkers, knorren, pluizen en boeren, dan sympathie te moeten koesteren voor Gooische mutanten met de steunkleuren lila, roze, pastel en streepjes-blauw.

Dat is allemaal de schuld van de Echte Gooische Meisjes. Die houd ik ervoor verantwoordelijk dat er straks genocide wordt gepleegd op alle witte wijn drinkende blonde vrouwen met een hees stemmetje.

Ach, soms is een genocide niets meer dan rechtvaardig en een vervolmaking van de evolutie.

Heb jij Zappen.Blog nog steeds niet toegevoegd aan je Google homepage of Reader? Klik hier!